Nieswoiste zapalenie jelit i mutacje wpływające na receptor interleukiny-10 cd

Wymagała wielu zabiegów chirurgicznych, w tym kolektomii i ileostomii (ryc. 1C). Analiza histopatologiczna wycinka jelita grubego uzyskanego podczas resekcji wykazała ograniczone owrzodzenie błony śluzowej, z której gruczolakowate ropnie wewnątrznaczyniowe rozciągały się do podśluzówki i muscularis propria (ryc. 1D, 1E i 1F). Nacieki zapalne były również widoczne w jelicie cienkim, choć w mniejszym stopniu. Continue reading „Nieswoiste zapalenie jelit i mutacje wpływające na receptor interleukiny-10 cd”

Nieswoiste zapalenie jelit i mutacje wpływające na receptor interleukiny-10 ad

W badaniach tych na myszach podano także geny kodujące białka szlaku sygnałowego interleukiny-10 jako kandydatów do leczenia choroby zapalnej jelit. Metody
Pacjenci
W rodzinie A pacjent indeksu (pacjent II-3), który był pochodzenia tureckiego i urodził się z rodziców, którzy byli kuzynami pierwszego stopnia, przedstawił w wieku 3 miesięcy zapalenie odbytu i ropnie w okolicy odbytu, co wymagało wielu zabiegów chirurgicznych. interwencje. Kolostomię ochronną wykonano z powodu upośledzonego gojenia się ran. Wiele przetok jelitowo-skórnych pochodzących z jelita cienkiego wymagało dalszych częściowych resekcji jelit i ileostomii. Continue reading „Nieswoiste zapalenie jelit i mutacje wpływające na receptor interleukiny-10 ad”

Nieswoiste zapalenie jelit i mutacje wpływające na receptor interleukiny-10

Molekularna przyczyna zapalnych chorób jelit jest w dużej mierze nieznana. Metody
Przeprowadziliśmy analizę wiązania genetycznego i sekwencjonowanie genu kandydata na próbkach pochodzących z dwóch niespokrewnionych rodzin pokrewnych z dziećmi dotkniętymi wczesną chorobą zapalną jelit. Przebadaliśmy sześciu dodatkowych pacjentów z wczesnym zapaleniem jelita grubego pod kątem mutacji w dwóch kandydujących genach i przeprowadziliśmy testy funkcjonalne w komórkach jednojądrzastych krwi obwodowej pacjentów. Przeprowadziliśmy allogeniczny hematopoetyczny przeszczep komórek macierzystych u jednego pacjenta.
Wyniki
U czterech z dziewięciu pacjentów z wczesnym zapaleniem jelita grubego zidentyfikowaliśmy trzy odmienne homozygotyczne mutacje w genach IL10RA i IL10RB, kodujących odpowiednio białka IL10R1 i IL10R2, które tworzą heterotetramer w celu utworzenia receptora interleukiny-10. Continue reading „Nieswoiste zapalenie jelit i mutacje wpływające na receptor interleukiny-10”

Połączony niedobór odporności związany z mutacjami DOCK8 ad 8

Co więcej, niezależne odkrycie mutacji dock8 jako przyczyny niedoboru odporności u myszy z mutagenitem etylotrimocznikowym uzupełnia nasze odkrycia (Cornall R, Goodnow C: komunikacja osobista). HIES składa się z pierwotnych niedoborów odporności, które charakteryzują się ciężką egzemą, nawracającymi infekcjami skóry (często z S. aureus), śluzówkowo-skórną kandydozą, nawracającymi zakażeniami sinopulmonarnymi, podwyższonymi poziomami IgE w surowicy i eozynofilią.6 Autosomalny dominujący HIES wynika z dominujących interferujących mutacji w genie kodujący czynnik transkrypcyjny STAT3. Takie mutacje prowadzą do nieudanego różnicowania wyspecjalizowanej podgrupy pomocniczych limfocytów T, które produkują interleukinę-17 w celu obrony przed grzybiczymi i pozakomórkowymi infekcjami bakteryjnymi.18,29-32 W przeciwieństwie do tego autosomalna recesywna postać zawiera nawracające skórne infekcje wirusowe, ale nie formowanie pneumatocele lub zaburzenie tkanki łącznej i szkieletu.5 Homozygotyczna mutacja powodująca utratę funkcji w genie 2 kinazy tyrozynowej, która koduje czynnik transkrypcyjny TYK2, doprowadziła do upośledzenia sygnalizacji cytokin w wielu szlakach u pojedynczego pacjenta z podwyższonymi poziomami IgE, ale nie w innych pacjenci.33,34 Pacjenci z tymi postaciami HIES charakteryzują się charakterystyczną liczbą limfocytów.5,6,33
Zespół niedoboru odporności DOCK8 stanowi podgrupę pacjentów, którzy mają nieokreślone połączone niedobory odporności lub których wcześniej błędnie zaklasyfikowano jako mających autosomalny recesywny HIES. Oprócz limfopenii niedobór DOCK8 ma objawy, które nie były wcześniej związane z HIES, w tym nowotwory związane ze skórnymi infekcjami wirusowymi. Continue reading „Połączony niedobór odporności związany z mutacjami DOCK8 ad 8”

Połączony niedobór odporności związany z mutacjami DOCK8 ad 7

Ten wynik nie był spowodowany niską wyjściową liczbą limfocytów T CD8, ponieważ liczba komórek nie wzrosła, gdy zostały znormalizowane do numeru początkowego. Co więcej, rozcieńczenie CFSE, markera podziału komórkowego, było upośledzone w komórkach T CD8 z niedoborem DOCK8 po stymulacji receptorów komórek T przeciwciałami anty-CD3 plus anty-CD28 (Figura 4B i Fig. 8C w Dodatku Aneks). Przeciwnie, nie zaobserwowaliśmy żadnego defektu w proliferacji limfocytów T CD4 (ryc. 8B, 8C i 8D w dodatkowym dodatku). Continue reading „Połączony niedobór odporności związany z mutacjami DOCK8 ad 7”

Połączony niedobór odporności związany z mutacjami DOCK8 ad 6

Miernik informacyjny DOCK8 (mRNA) jest obecny w tkankach z płuc, nerek, trzustki i łożyska, ale nie wiadomo, czy komórki krwiotwórcze wyrażają DOCK8.16 Stwierdziliśmy, że monocyty, komórki B i komórki T od zdrowych dawców krwi zawierają mRNA DOCK8, jak oceniono za pomocą ilościowego testu PCR z odwrotną transkryptazą (qRT-PCR); wysokie poziomy stwierdzono w aktywowanych, ekspandowanych pierwotnych hodowlach komórek T i transformowanych liniach limfocytarnych (Fig. 6A w Dodatku Uzupełniającym). Immunoblotowanie wykazało białko DOCK8 w limfocytach od niespokrewnionego pacjenta z autosomalnym dominującym HIES (Figura 3C). W przeciwieństwie do tego, białko DOCK8 nie było wykrywane w pierwotnych hodowlach komórek T lub transformowanych liniach limfocytarnych od wszystkich 11 pacjentów, którzy byli testowani (Figura 3C i Fig. 7A w Dodatku Uzupełniającym). Continue reading „Połączony niedobór odporności związany z mutacjami DOCK8 ad 6”

Połączony niedobór odporności związany z mutacjami DOCK8 ad 5

Strzałka wskazująca zacieniony region wskazuje na homozygotyczną delecję DOCK8. Zielone krzyże wskazują sondy, w których sygnał stosunku log2 był mniejszy od zera, a pomarańczowy przekroczył zero. Panel C pokazuje immunobloty dla ekspresji białka DOCK8 w siedmiu rodzinach, które włączono do badania. Lizaty pochodzą z pierwotnych komórek T (dla wszystkich członków rodziny i pacjenta 2 z rodziny 8), linii komórek B transformowanych wirusem Epstein-Barr (dla rodzin 3, 4, 6 i 7 oraz dla pacjentów z rodziny 8), i transformowane przez herpeswirusa transformowane saimiri linie komórek T (dla rodziny 5). Dane dla rodziny 6 pokazują dwie ścieżki (próbki od kontrolnej [C] i od pacjenta 1), które są wyrównane z tego samego żelu. Continue reading „Połączony niedobór odporności związany z mutacjami DOCK8 ad 5”

Połączony niedobór odporności związany z mutacjami DOCK8 czesc 4

Liczba limfocytów regulatorowych T, oceniana za pomocą koekspresji CD4 + CD25iFOXP3 +, u dwóch pacjentów była zmniejszona ze względu na całkowitą limfopenię, ale były one proporcjonalnie prawidłowe (ryc. w dodatkowym dodatku). Liczba naturalnych komórek NK była zmniejszona u 6 z 10 pacjentów, a liczba komórek B była zmniejszona u 5 z 11 pacjentów. Chociaż jeden pacjent miał normalną liczbę eozynofilów, większość pacjentów miała eozynofilię w stopniu łagodnym do umiarkowanego, ze średnią (. SD) 2,021 . Continue reading „Połączony niedobór odporności związany z mutacjami DOCK8 czesc 4”

Połączony niedobór odporności związany z mutacjami DOCK8 cd

Dotyczyło to zarówno mężczyzn, jak i kobiet cierpiących na różne grupy etniczne. Dwóch pacjentów miało wysypkę przy porodzie, a wszyscy mieli atopowe zapalenie skóry (ryc. 1A). Spośród 11 pacjentów 9 miało ciężkie i rozległe alergie pokarmowe lub środowiskowe, w tym anafilaksję, a 6 miało astmę lub reaktywne choroby dróg oddechowych. Eozynofilowe zapalenie przełyku lub choroba płuc obserwowano u dwóch pacjentów. Continue reading „Połączony niedobór odporności związany z mutacjami DOCK8 cd”

Połączony niedobór odporności związany z mutacjami DOCK8 ad

Komórki B unieśmiertelniono za pomocą wirusa Epsteina-Barr, a komórki T za pomocą herpeswirusa saimiri (HVS), zgodnie ze standardowymi protokołami. Porównawcze analizy hybrydyzacji genomowej
Porównawcze analizy hybrydyzacji genomowej przeprowadzono z użyciem macierzy 244K przy użyciu platformy Agilent, zgodnie z instrukcjami producenta. Modyfikacje procesu opisano w Dodatku Uzupełniającym.
Sekwencjonowanie DNA
Sekwencjonowanie genomowego DNA przeprowadzono po amplifikacji eksonów za pomocą reakcji łańcuchowej (PCR) z ich flankującymi regionami intronowymi lub nieulegającymi translacji. (Sekwencje starterów są wymienione w Tabeli w dodatkowym dodatku.) Mutacje punktowe zostały potwierdzone w drugiej reakcji amplifikacji PCR, a mutacje przesunięcia ramki odczytu zostały potwierdzone po klonowaniu. Continue reading „Połączony niedobór odporności związany z mutacjami DOCK8 ad”