Nieswoiste zapalenie jelit i mutacje wpływające na receptor interleukiny-10 czesc 4

Pięć markerów wykazało doskonałą segregację z fenotypem (odpowiadającym logarytmowi wyniku LOD około 2,0) i było zlokalizowane na chromosomach 2, 7, 14, 19 i 21. Dokładne mapowanie z dodatkowymi mikrosatelitami wykazało, że trzy z tych markerów znajdowały się w przedziałach, które doskonale dzieliły się z fenotypem choroby i obejmowały wiele megabitów. Tabela S1 w Dodatku uzupełniającym podsumowuje zakres tych odstępów; minimalny interwał został zdefiniowany przez dwa najbardziej oddalone flankujące, doskonale segregujące markery, a maksymalny przedział określono przez rozciąganie, w każdym kierunku, pierwszego markera, który nie perfekcyjnie dzielił się z fenotypem choroby. Geny, które znajdowały się w tych odstępach czasowych i geny, które zsekwencjonowaliśmy (jeden gen na chromosomie 7 i cztery geny na chromosomie 21) wymieniono w tabeli S2 w dodatkowym dodatku. Skupiliśmy się na interwale chromosomu 21, ponieważ zawierał on więcej genów niż pozostałe dwa połączone kombinacje i bardziej funkcjonalne geny kandydujące, w tym rodzinę genów związanych z interferonem. Zastosowaliśmy wszystkie odpowiednio umieszczone znaczniki mikrosatelitarne na mapach Marshfield29 i deCode30 w celu zmniejszenia niepewności regionu najbardziej oddalonego od górnego telomeru do około 350 kb (rysunek 2A). Gen kandydata, IL10RB, był pierwszym genem (zaczynającym się od 33,56 Mb), który znajdował się poniżej idealnego markera D21S1898. IL10RB jest jedynym z czterech kolejnych genów związanych z odpornością (w tym lepiej pozycjonowanym IFNAR2) z ortologicznym genem u myszy, który po znokautowaniu powoduje zapalenie okrężnicy.
Przeprowadziliśmy sekwencjonowanie IL10RB i zidentyfikowaliśmy homozygotyczną mutację punktową w eksonie 4 u obu dotkniętych nią rodzeństwa, co doprowadziło do przedwczesnego kodonu stop (c.G477A, p.Trp159X) (ryc. 2A w dodatku uzupełniającym). Zarówno zdrowi rodzice, jak i dwoje zdrowych rodzeństwa nosili jedną mutację heterozygotyczną (W159X) w IL10RB (dane nie przedstawione). Mutacja ta była nieobecna u 180 nietkniętych niemieckich poddanych pochodzenia europejskiego, u 70 nie dotkniętych chorobą tureckich przodków oraz u 30 osób pochodzenia irańskiego. Sekwencjonowaliśmy IL10RB u 90 pacjentów z zapalną chorobą jelit u dorosłych: 45 pacjentów z chorobą Crohna i 45 z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Żaden z nie dotkniętych chorobą pacjentów lub pacjentów z chorobą zapalną jelit u dorosłych nie nosił mutacji lub jakichkolwiek innych zmian sekwencji.
Do analizy homozygotycznych regionów segregujących z chorobą w rodzinie B (w której rodzice byli kuzynami drugiego stopnia) (rys. 2B) wykorzystaliśmy macierze jedno nukleotydów (polimorfizm) (Affymetrix). Zidentyfikowaliśmy osiem regionów większych niż Mb, które były homozygotyczne (w odniesieniu do haplotypu) u pacjenta wskaźnikowego i które mieściły w każdym nietkniętym członie rodziny haplotyp, który nie był obecny u pacjenta (tabela S3 w dodatkowym dodatku). Te regiony dały najwyższy wynik LOD wynoszący 2,5 (patrz Dodatek dodatkowy). Zaobserwowaliśmy, że IL10RA znajdowała się w jednym z tych regionów (na chromosomie 11q) i zidentyfikowała homozygotyczną mutację missense w eksonie 4 (c.G421A, p.Gly141Arg) u pacjenta wskaźnikowego (ryc. 2B w dodatku uzupełniającym). Wszyscy inni członkowie rodziny B mieli co najmniej jeden allel typu dzikiego IL10RA i nie mieli żadnej choroby zapalnej jelit
[więcej w: promocja zdrowia w pracy, biustonosze do karmienia, przedłużanie rzęs ]

Powiązane tematy z artykułem: biustonosze do karmienia promocja zdrowia w pracy przedłużanie rzęs