Nieswoiste zapalenie jelit i mutacje wpływające na receptor interleukiny-10 ad 8

Interleukina-10 zasadniczo zmniejszała uwalnianie TNF-. w komórkach od osobników kontrolnych. Ten efekt hamujący był nieobecny w komórkach od Pacjenta II-3, który nosił mutację IL10RB W159X (Figura 4A); Pacjent II-5, który nosił mutację IL10RA G141R (Figura 4B i 4C); oraz niespokrewnionego dodatkowego pacjenta, który nosił mutację IL10RA T84I (ryc. 2K w dodatkowym dodatku). Aby ocenić, czy LPS indukowało przedłużone wydzielanie innych prozapalnych cytokin w PBMC z niedoborem IL10R1, wykorzystaliśmy analizę macierzy białek do pomiaru supernatantów PBMC stymulowanych LPS. W porównaniu z komórkami kontrolnymi komórki niosące mutację IL10RA G141R wydzielały zwiększone poziomy TNF-.; TGF-.1; interleukina-1., -1., -2 i -6; rozpuszczalny receptor interleukiny-6; RANTES (regulowany przy aktywacji, normalnym ekspresjonowanym T i wydzielanym białku); MCP1 (białko chemotaktyczne monocytów 1); oraz MIP-1. i MIP-1. (białka zapalne makrofagów 1. i 1.). Żadne z tych białek nie było regulowane w dół przez interleukinę-10 (Figura 4D i 4E oraz Fig. 3A i 3B w Dodatku Uzupełniającym). Podobne wyniki zaobserwowano w PBMC od pacjenta z mutacją IL10R1 T84I (Fig. 3C do 3F w Dodatku Uzupełniającym).
Supresor sygnalizacji 3 cytokin (SOCS3) jest docelowym genem STAT3, indukowanym przez interleukinę-10.25,31. Wyeksponowaliśmy PBMC od pacjenta II-3 w rodzinie A i od zdrowego osobnika kontrolnego do interleukiny-10, a następnie zbadano posłańca Ekspresja RNA (mRNA) SOCS3, przy użyciu testu reakcji łańcuchowej polimerazy w czasie rzeczywistym. PBMC od osobnika kontrolnego wykazywały wzrost regulacji w górę mRNA SOCS3 o czynnik 4, w porównaniu z tym w niestymulowanych komórkach kontrolnych. Przeciwnie, poziomy mRNA SOCS3 w PBMC od Pacjenta II-3 nie zmieniały się po inkubacji z interleukiną-10, wskazując na brak sygnalizacji interleukiny-10 (Figura 4F).
Allogeniczny przeszczep komórek macierzystych
Figura 5. Figura 5. Sukces alogenicznego krwiotwórczego transplantacji komórek macierzystych. U pacjentki II-3 z rodziny A, u których występowały ciężkie przetoki w obrębie rdzenia iu trzustki oporne na leczenie (panel A), allogeniczny przeszczep komórek macierzystych powodował kliniczne złagodzenie wszystkich skutków choroby (panel B).
Przeszczep szpiku kostnego łagodzi choroby u myszy z zapaleniem okrężnicy i niedoborem interleukiny-10.37 W świetle naszego odkrycia, mutacja nonsensowna w genie IL10RB jest prawdopodobnie genetyczną przyczyną choroby zapalnej jelit u chorych pacjentów z rodziny A i biorąc pod uwagę nasilenie w ich chorobie uznaliśmy za alogeniczny hematopoetyczny przeszczep komórek macierzystych jako leczenie. Pacjent II-3 miał nienaruszone, dopasowane do HLA rodzeństwo, które mogło służyć jako dawczyni do takiego przeszczepienia. Po uzyskaniu pisemnej świadomej zgody pacjent poddany został warunkowaniu za pomocą alemtuzumabu (1 mg na kilogram masy ciała), fludarabiny (180 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała), treosulfanu (42 mg na metr kwadratowy), oraz tiotepa (10 mg na kilogram). Przeprowadzono ścisłą dekolonizację jelit przy użyciu kolistyny i całkowitego żywienia pozajelitowego w okresie okołoprzeszczepowym. Wszczepienie komórek dawcy udokumentowano 13 dni po transplantacji
[hasła pokrewne: muzykoterapia warszawa, laser biostymulujący, poradnia dietetyczna wrocław ]

Powiązane tematy z artykułem: laser biostymulujący muzykoterapia warszawa poradnia dietetyczna wrocław