Częstość występowania opornych na leki Streptococcus pneumoniae w Atlancie

Streptococcus pneumoniae jest główną przyczyną zachorowalności i śmiertelności i powoduje w Stanach Zjednoczonych wydatki przekraczające 4 miliardy USD rocznie w leczeniu zapalenia płuc, zapalenia opon mózgowych, bakteriemii, zapalenia zatok i zapalenia ucha środkowego.1-3 Pojawienie się lekoopornej S. pneumoniae sprawi, że te powszechne infekcje będą trudniejsze w leczeniu.4-6 Większość doniesień o lekoopornym pneumokokach w Stanach Zjednoczonych skupiła się na infekcjach u dzieci, w których rozprzestrzenianie się odpornych na leki organizmów zostało powiązane z przedszkolami i bezkrytyczne stosowanie antybiotyków.7-11 Aby scharakteryzować epidemiologię lekoopornego S. pneumoniae, przeprowadziliśmy nadzór populacyjny pod kątem inwazyjnych zakażeń pneumokokowych w wielkomiejskiej Atlancie. Stwierdziliśmy wysoką częstość występowania opornego na leki S. pneumoniae zarówno u dzieci jak iu dorosłych. Metody
W listopadzie 1988 r. Szkoła Medycyny Emory i Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorób (CDC) ustanowiły laboratoryjny program nadzoru nad patogenami bakteryjnymi w połączeniu z Departamentem Zasobów Ludzkich Gruzji 12. Nadzór nad inwazyjną chorobą pneumokokową przeprowadzono prospektywnie od stycznia do 31 grudnia 1994 r. Izolaty pneumokokowe z normalnie sterylnych miejsc pobrano z laboratoriów mikrobiologicznych 32 szpitali (w tym wszystkich 28 szpitali dla pacjentów z ostrym owrzodzeniem) i głównego laboratorium referencyjnego w ośmiokręgowym obszarze metropolitalnym Atlanty. Populacja obszaru nadzoru wynosi 2,34 miliona osób (68 procent białych, 29 procent czarnych i 3 procent innych grup rasowych lub etnicznych). Laboratoria przedłożyły izolaty pneumokokowe otrzymane z normalnie sterylnych miejsc i dostarczyły dane demograficzne i ograniczone informacje kliniczne na temat pacjentów, od których uzyskano izolaty. Audyty laboratoryjne były przeprowadzane co najmniej co sześć miesięcy w celu oceny dokładności raportowania i identyfikacji przypadków niezgłoszonych przez nadzór. Pacjenci zostali wykluczeni z analizy, jeśli przebywali poza obszarem obserwacji (n = 65), ich miejsce zamieszkania było nieznane (n = 8) lub nieznane było źródło ich izolatu (n = 3). Duplikaty izolatów od tego samego pacjenta zostały wykluczone, jeśli mniej niż 30 dni dzieliło każdy epizod zakażenia pneumokokami. Przeprowadzono testy wrażliwości na środki przeciwdrobnoustrojowe na wszystkich kwalifikujących się izolatach pobranych od stycznia do 31 października 1994.
Izolaty S. pneumoniae wysyłano do CDC na skosowe hodowle z krwawymi agarami i potwierdzano jako pneumokoki na podstawie ich wrażliwości na etylohydrokupreinę (optochinę) i rozpuszczalność żółci.13 Izolaty serotypowano z reakcją quellung ze specyficzną dla danego antyserum przygotowaną w CDC.13
Testy na wrażliwość na drobnoustroje przeprowadzono metodą rozcieńczeń bulionowych.13 W celu określenia minimalnego stężenia hamującego (MIC) każdego izolatu przygotowano spersonalizowane panele środków przeciwdrobnoustrojowych opracowane przez Radiometer America (Sensititre, Westlake, Ohio). Następujące stężenia środków przeciwdrobnoustrojowych (wyrażone w mikrogramach na mililitr) przygotowano w liofilizowanych panelach: penicylina, 0,015 do 8; chloramfenikol, do 32; trimetoprim i sulfametoksazol, odpowiednio od 0,06 do 8 i 1,2 do 152; erytromycyna, 0,06 do 8; tetracyklina, 0,25 do 32; imipenem, 0,06 do 32; wankomycyna, 0,5 do 8; ofloksacyna, 0,03 do 4; cefotaksym, 0,015 do 8; cefaklor, 0,25 do 16; klarytromycyna, 0,06 do 8; i ryfampicyna, od 0,12 do 4
[hasła pokrewne: kuzynka brzozy, druskienniki sanatorium, krótkie wędzidełko napletka ]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Powiązane tematy z artykułem: druskienniki sanatorium krótkie wędzidełko napletka kuzynka brzozy