Częstość występowania opornych na leki Streptococcus pneumoniae w Atlancie czesc 4

Izolaty pneumokokowe zarówno od dzieci, jak i dorosłych wykazywały wysoki poziom oporności na leki przeciwdrobnoustrojowe (Ryc. 1). W celu porównania szczepów od dzieci poniżej szóstego roku życia z tymi pochodzącymi od wszystkich innych pacjentów biorących udział w badaniu (> 6 lat) nie stwierdzono istotnych różnic w proporcjach izolatów opornych na penicylinę (odpowiednio 27% i 24%; współczynnik ryzyka, 1,12, przedział ufności 95%, 0,80 do 1,57) lub wysoce odporny zarówno na penicylinę, jak i cefotaksym (6 procent i 2 procent, współczynnik ryzyka, 2,27, przedział ufności 95 procent, 0,84 do 6,14) (tabela 3). Jednak małe dzieci częściej niż starsi mieli izolaty odporne na cefotaksym (12 procent vs. 7 procent, współczynnik ryzyka, 1,88, przedział ufności 95 procent, 1,02 do 3,47) lub na wiele leków (33 procent vs. 20 procent współczynnik ryzyka 1,61, przedział ufności 95%, 1,16 do 2,24) (tabela 3). Znacznie wyższy odsetek białych niż czarnych był zakażony izolatami opornymi na penicylinę (32 procent vs. 19 procent, współczynnik ryzyka, 1,66, 95 procent przedziału ufności, 1,18 do 2,32) i izolaty oporne na wiele leków (30 procent vs. 20 procent; współczynnik ryzyka, 1,54; przedział ufności 95%, 1,10 do 2,16). W porównaniu z czarnymi dziećmi poniżej szóstego roku życia, białe dzieci poniżej szóstego roku życia miały wyższy odsetek izolatów opornych na penicylinę (41 procent vs. 20 procent, współczynnik ryzyka, 2,09, przedział ufności 95 procent, 1,21 do 3,60), cefotaksym (22 procent vs. 7 procent, współczynnik ryzyka, 3,26, przedział ufności 95 procent, 1,28 do 8,26) lub wiele leków (47 procent vs. 25 procent, współczynnik ryzyka, 1,86, przedział ufności 95 procent, 1,16 do 2,96) (tabela 3).
Spośród ośmiu powiatów, które były monitorowane, nie było statystycznie istotnych różnic w proporcjach izolatów lekoopornych. W porównaniu z dwoma hrabstwami miejskimi (Fulton i Dekalb), które tworzą miasto Atlanta, sześć hrabstw podmiejskich częściej miało mieszkańców zakażonych izolatami opornymi na penicylinę (34 procent vs. 20 procent, współczynnik ryzyka, 1,69; procent przedziału ufności, 1,22 do 2,32) lub izolaty oporne na wiele leków (33 procent vs. 20 procent, współczynnik ryzyka, 1,65, przedział ufności 95 procent, 1,19 do 2,29).
Odsetek zakażeń organizmami odpornymi na penicylinę był większy wśród podmiejskich Murzynów niż wśród czarnych miast (31 procent vs. 15 procent, współczynnik ryzyka, 1,75, przedział ufności 95 procent, 0,98 do 3,13). Wśród białych różnica w proporcji szczepów opornych na penicylinę izolowanych od mieszkańców podmiejskich i miejskich była mniej wyraźna (36 procent vs. 26 procent, współczynnik ryzyka 1,33, przedział ufności 95 procent, 0,84 do 2,11), podobnie jak różnica oporność na penicylinę wśród białych i czarnych mieszkańców przedmieść (36 procent vs. 30 procent, współczynnik ryzyka, 1,17, przedział ufności 95 procent, 0,67 do 2,03).
Tabela 4. Tabela 4. Serotypy lekoopornego izolatu pneumokokowego w Metropolitan Atlanta, styczeń-październik 1994 r. Sześć serotypów – 14, 6B, 9V, 23F, 19A i 6A – stanowiło ponad 85% izolatów opornych na penicylinę, cefotaksym lub wiele leków (Tabela 4)
[podobne: muzykoterapia warszawa, druskienniki sanatorium, jak często można oddać krew ]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Powiązane tematy z artykułem: druskienniki sanatorium jak często można oddać krew muzykoterapia warszawa